Zoeken
  • Lisa Hoogmoet

Voor hetzelfde geld


Wanneer die ene oom op bezoek kwam, wist je dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Behalve dat hij een hoop sterke verhalen vertelde, was er altijd dé handdruk. En daarmee werd je niet zomaar gefeliciteerd of begroet.


In zijn hand lag namelijk een ware schat verscholen. Een briefje van vijf, of als je geluk had zelfs een tientje. Met een geheimzinnige glimlach nodigde hij je uit voor een besloten genootschap. ‘Niet verder vertellen, hè’, was steevast zijn opmerking. En de knipoog niet te vergeten natuurlijk.


Je moest er niet aan denken om dit fortuin te gaan delen met je ouders. Want dat was het als kind. Met een doel voor ogen stopte ik braaf mijn zuur bij elkaar verdiende munten in een spaarvarken. Een centje hier, een briefje daar: hoe voller dat beest, hoe meer mijn doel in zicht kwam.


Dat streven was dan vaak iets onbenulligs als een nieuwe Game Boy of de mooiste knikkers. En altijd kwam er wel weer een nieuwe trend voorbij waaraan al mijn geld opging. Van mappen met Diddle-plaatjes tot een bak vol Scoubidou-touwtjes: ik had het allemaal. Zeker ook om mee te spelen, maar vooral om de blits mee te kunnen maken op het schoolplein. Edities die niemand anders had, om vervolgens deze na een tijdje te laten verstoffen.


Een echte verzamelaar, toen al. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen zolder met spullen die ik niet meer gebruik. Nee, het is er niet eentje waarbij je moet klimmen over de dozen om je een weg te kunnen banen door de rommel. Geen hoarder dus, wel een ‘ik moet, ik zal, dus ik koop’-er.

Iets nieuws aanschaffen geeft namelijk heel even dat gevoel van voldoening. Zeker nu we maar weinig mogen, is een online bestelling een hele belevenis. Je ziet jezelf al helemaal lopen in die ene broek, je volgt vol spanning de track-en-trace en de postbode weet inmiddels je huis zelfs op de tast te vinden. Maar als de nieuwigheid eraf is, begint heel het euvel van vooraf aan.


Je ziet ondertussen het geld in dat denkbeeldige spaarvarken slinken. De rekening raakt steeds leger en nu moet je zélf je kapitaal bij elkaar zien te sprokkelen. Elkaar fysiek begroeten mag niet eens meer en in een elleboog kun je nou eenmaal geen briefjes verstoppen. Maar toch, als die ene oom weer op bezoek komt, kijk ik even naar zijn handen. Zou er écht niet stiekem nog een schat te vinden zijn?


Deze column is geschreven door Lisa Hoogmoet in opdracht van ContentiQ visual storytelling. Zoek niet langer naar woorden, vertel het met een vernieuwende content strategie. Om je corporate story perfect in beeld te krijgen.


7 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Herfstkind