Zoeken
  • Lisa Hoogmoet

Magische realiteit


Als klein kind wist de Efteling mij al te betoveren. Wandelend door het Sprookjesbos, was de grootste angst die je had om ook maar iets te missen van deze magie. Geen zorgen voor morgen, maar leven in het moment.


Zelfs nu ik inmiddels volwassen ben - ook al voelt dat soms niet zo - waan ik me weer even in mijn jeugd. Het is hét moment in het jaar waarop je je alleen maar druk maakt over de wachttijd. Naast je klotsende maag na een te zoete pannenkoek, is dat het enige wat je dwarszit.


Wachtend in de rij voor de Vogelrok, word ik teruggebracht naar vroeger. Mijn vader, lolbroek die hij is, had mij wijsgemaakt dat de attractie niet meer voorstelde dan wat langzaam rijdende karretjes. Niks spannends aan, geen paniek. Nee, vertrouw mij maar, dit durf je wel aan.


Ondanks de angst die ik had als kind, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken. Ik kan heus wel in deze achtbaan, toch? Eenmaal stevig vast, kom ik er al snel achter dat deze rit wel iets meer is dan alleen wat voortkabbelende wagens. Want waarom is het zo donker? Mijn ogen zien niks, maar ik voel wel dat dit in ieder geval níet is wat me beloofd was.


Een trauma heb ik er niet aan overgehouden, zeker niet. Ik heb de attractie daarna wel heel wat jaren vermeden. Maar zodra je ouder bent, blijken de angsten uit je jeugd altijd minder voor te stellen. En waar ik het gevoel had dat ik regelrecht m’n dood in werd gejaagd, blijkt het nu vooral gewoon de duisternis te zijn die me bang maakte.


Hoewel ik die hobbel heb overwonnen, word ik in de rij geconfronteerd met de ongerustheid van vandaag de dag. In de rode vakken mag je niet staan, in de witte vakken wel. Alles om de afstand én onze veiligheid te bewaren. En waar dit normaal de plek is om te ontsnappen uit de werkelijkheid, drukken deze afzettingen je om de anderhalve meter met de neus op de feiten. Mijn droomvlucht wordt onderbroken door een schreeuw om verder bij elkaar vandaan te gaan staan.

Toch voel ik het weer, zittend in dat karretje. Deze keer geen hete adem in m’n nek van een andere bezoeker, want dat mag niet meer. Ik ervaar beetje bij beetje weer die kriebel van vroeger en hoor m’n vader naast me in gedachte zeggen dat ik het wel aandurf. Wanneer de achtbaan me met volle snelheid in het diepe gooit, denk ik alleen maar: wat er ook gebeurt, deze magie pakt niemand nog van me af.



Deze column is geschreven door Lisa Hoogmoet in opdracht van ContentiQ visual storytelling. Zoek niet langer naar woorden, vertel het met een vernieuwende content strategie. Om je corporate story perfect in beeld te krijgen.


8 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Herfstkind

ContentiQ is een onderdeel van ConceptiQ

© 2020  ConceptiQ Creative Storytelling

K.v.K. Eindhoven nr. 67690173

BTW nr. NL 8571.32.076.B01

  • LinkedIn - Black Circle
  • YouTube - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • Facebook - Black Circle